De allereerste repetitie was eigenlijk meteen een deep dive in de geschiedenis van Utrecht.

Ik ben met de jongeren – de cursisten – een rondje gaan lopen door Utrecht langs monumenten en grachtenpanden die allemaal te maken hebben met het slavernijverleden.

Vervolgens zijn de jongeren interviews gaan doen met mensen op straat met de vraag: 'Wat is Keti Koti voor jou? Weet u wat dat is en kunnen we daarover praten?'.

Die interviews hebben ze eigenlijk meteen omgezet tot theatermateriaal, omdat er best wel veel interessante dingen uitkwamen.

Het ging er bijvoorbeeld over dat heel veel mensen het eigenlijk helemaal niet weten.

Of dat mensen, zodra ze werden aangesproken, meteen zoiets hadden van: 'Nee, ik wil het hier niet over hebben'.

Dat materiaal is uiteindelijk ook echt teruggekomen in de voorstelling.

De afgelopen week stond in het teken van de voorstellingen, en ik heb daarin vooral geleerd om heel flexibel te zijn en dicht bij het doel te blijven van waarom ik dit doe.

In zo'n repetitieproces kun je soms een blinde vlek krijgen waarbij je je blindstaart op het spelen en het eindproduct het belangrijkste maakt.

Omdat er door de hitte helaas veel voorstellingen zijn afgelast, had ik heel erg kunnen balen dat het niet doorging.

Terwijl uiteindelijk het mooiste wat uit dit project is gekomen, is dat er jongeren zijn geweest die hun eigen verhaal hebben kunnen doen.

Dit proces hielp de jongeren om meer diepgang te vinden in hun eigen roots en te leren expressie te geven aan de gevoelens die ze daarbij hebben.